On Kasım İkibinon

Bir on kasım daha.. 72 yıl olmuş kaybedeli.. Öyle aşığım ki ona.. öyle dolu dolu yaşadım ki hayatım boyunca.. Önce sevhili ailem sonra TED Ank.Kolejindeki ilk yıllar.. içimize işledi.. öyle bir özümsedim ki Atatürk çocuğu olmaktan sonsuz gurur duyuyorum..

Geçen sene bu vakitler Fauna'da çalışırken Kadıköy-Moda'da sirenlerde beklemiştik.. bi kaç kişi hariç herkes sirenler eşliğindeki saygı duruşundaydı.. Bu sene Eczanemizin önünde saygı göstermek nasipmiş.. Bu seferki fark elbette hemen herkesin farkında bile olmamasıydı uzaktan gelen siren sesinin.. daha kötüsü belki de umursamamasıydı.. bilemiyorum. belki de bilmemezlikten geliyorum. Belki de bu nedenle uzun süredir ilk kez gözlerimden yaşlar geldi saygı duruşu sonrası radyodan dinlediğim istiklal marşımızda..bıraksam hüngür hüngür ağlardım ama dik bir duruşla çalışmam gerekiyordu..

Şu bi gerçek ki ulu önderim Mustafa Kemal sayesinde bu noktadayız.. çok daha ilerlerde olabilirdik belki ama maalesef..itiraf ediyorum ki tembeliz..aptalız.. umarım çoğunluk oluruz da demokratikleşmeye çalışan cumhuriyetimizi ilelebet savunacak yurttaşlarımızla işbirliği yapabiliriz. Seni çok seviyorum ve izindeyim Atam...