Eminim var böyle bişey: bi kısım insanlar tutkulu bi sevgi varsa hayatlarında, diğer problemlerinin üstesinden daha rahat gelebiliyorlar... benim 11 yıl önce unuttuğum bir histi AŞK! elbette insan 7 yıl evli kaldığı birine ilk 3 yıl boyunca tutkuyla aşık olduysa daha bir arıza ayrılıklar olabiliyor.. hoş İstanbul yılları tam bir düşüştü benim için ama ciddi dibe vurmadan kim kalkmayı öğrenebilir ki?
Bankadayken Teminat Mektupları için 10 yıllık bir zaman aşımı süresi vardı. Hala de öyledir sanırım. Sanırım aşkların da zaman aşımı 10 yıl! daha yeni yeni üstesinden gelebiliyorum 2 sene 3 aylık boşanmış bir kadın olmanın üstesinden.. Yüksek Lisansa başladığımdan beri zaten kendimi üniversitedeki yıllarımdaki gibi dinç hissediyordum.. şimdi yeni bi aşk da beni dipdiri yaptı sanki.. Depresif hissettiğim 2-3 gün sonrasında "pat" diye kendime gelebilmemin sebebi de bu adam. Varolsun ne diyim! Böyle hem çok bağımsız & birbirimizi boğmadan hem de paylaştığım anlardaki sevincimin doruğa çıktığı birini çoooook ama çok özlemişim. Şans işte bu mahkum olduğumu düşünmeye başladığım Konya bile daha farklı gözükmeye başladı gözüme.. umarım bu şekilde geçirdiğim vakitlerden sonra yanından huzurla & sevinç dolu olmaya devam ederim.
Doğrusu belli bir yaştan sonra herşeye yetişme çabasını törpülüyo insan.. yani en azından ben öyle yaptığımı sanıyorum.. burada yavaş bir yaşam akıyor & benim gibi genelde hızlı koşan biri için bir avantaj. İnsanlar fazlasıyla yardımsever hatta -bazıları işi dedikoduya vardırsa bile- çooook meraklı.. pek bir zarar gelmiyor kimseden. İzin vermezsen tabi. Ben de çevremi çok sınırlı tutup, ayda 1 haftasonu olsun kendimi bulduğum memlekete (Ankara) ya da olgunlaşmaya başladığım yer olan İstanbul'a atıyorum. Şu hızlı tren gelince günübirlik Ankara kaçamaklarım başlayacak.. sonra hava ısınınca ver elini güney! Sırada Çatalhöyük, Sonsuz Şükran Köyü diye anılan biyer bir de Beyşehir var..... ooooof of gezmeyi özledim. Bahar fena çarptı beni! Bağımsızlık da :D
1 yorum:
başlıktan dolayı yazıyorum müsadenizle....bende 2 yıl 2 ay önce boşanmış biri olarak.ne tesadüf sizin gibi 7 yıl evli kalmış biri.ama ben 7 yılda aşıktım ona.her gün kapıda heyecanla beklerdim vücudunun her noktasını bilirdim görevi nedeniyle birgün onu kaybedersemi düşünüp onsuz nefes alamam bendiye düşünüp sessiz sessiz ağlardım uykusunda izlerdim yüzündeki her çizgiyi beni ezberlemiştim.ama bi gün bitti dedi ve bitti.bi kızım var gözleri aynı onunkiler gibi her baktığımda bana onu hatırlatıyor gerçi hiç aklımdan çıkmıyorda.en acısı ne ama biliyor musunuz? bittikten hemen sonra ben kızım için ayakta durmaya çalışrken sinir krizlerine girmememk için allaha yakarırken onun başka gözlere bakması,elini tutması ve ...................onu mutlu etmediğimi söylemişti dilerim mutludur.ama ben ona hala aşığım artık onu istemesem bile.
Yorum Gönder