"you don't have to fix anything"!

Başlık Anthony de Mello'dan alınma... Hayat bir şekilde devam ediyor..devam eder ve eder ve eder...  insan aslında her daim yalnız ve her daim de tastamam.. taaa içimdeki köklerle iletişim içinde olup da gözlerimi sınırsız evrene hatta isimlendiremediğimiz sonsuzluğa çevirdiğimde inanılmaz bir doyum ve huzur hissediyorum.

Evet sanırım hiç birşeye bağımlı olmadan yaşamak da gerçek hürriyet! Olanı kabul etmeye başladığımdan beri epey sakinleştim. Olayların akışına bırakıyorum kendimi ve ne denli direnç gösterdiğimi farkettiğim an bir su kaydırağının başında öylece aşağıya baktığımı düşlüyorum.

Aslında korkmadan kendini bırakabilmek & "acaba bunca sevincin ardından kötü giden ne olacak" diye "çok güldük çok ağlayacağız" paralelinde bir batıl inanca gerek olmadığını hissettiren bir arkadaşım beni kendime getirdi dün yine. Varolsun kızlar! şaka bir yana evet yargılamadan sadece olanı anlamaya çalışmak, herhangi bir şeyi düzeltmeye çalışmadan, sadece olayın ya da kişilerin davranışlarının çok yönü olabileceğini aklından çıkarmadan kendi perspektifi dışındaki açıları yakalayabilmek güzel olan. Evet hiç birşeyi & kimseyi onarmak, çözmek ya da değiştirmek durumunda olamaz kimse.. herkes kendine yapar ne yaparsa..

Hakikaten sevgiyle bakınca herşey mümkün.. şu yeni çalışan ve algısı pek düşük elemana bile o gözle bakınca ve sürekli eleştirmeden ona sadece dikkatli olması gerekeni 2-3 kere söyleyince herşey yoluna giriyor.. ne yapsın bazılarının feraseti ya da anlayışı kıt olabilir ama onlar da yaradanın kullarıysa ne yapalım.. her türlü canlıyı, çam ağaçlarını, kuşları, şimdi dışarıda pıtır pıtır yağan yağmuru bu denli severken onu sevmemek haksızlık değil mi?

Karşıma çok iyi insanlar da çıkıyor ve bunlar için Tanrıma müteşekkirim. En başta öyle bir ailem var.. kalbi temiz.. "iyi" ve "kötü" göreceli şeyler belki ama güzel niyet eninde sonunda iyilik doğuruyor.. bu "iyi niyet" sohbeti abimle yarım kalmış bir felsefik konuşmayı hatırlattı bana.. şimdi konu açılsa daha tasavvufi bir yorumla karşılaşacağımı düşünüyorum ve Türkiyeye geldiklerinde bunu konuşmaya can atıyorum... Canlarım benim, hem çok uzakta hem çok yakın tüm ailem.. şu pek mesafeli yaklaşılması gereken teknoloji sayesinde :) Varolun Canlar.. özledim sizleri... Eskisi kadar sizleri kaybetmekten korkmuyorum. Elbette Allah gecinden versin ama bir şekilde bir başka boyuta geçseniz bile külliyeten hep benimle olacaksınız ve yorgun kalbimi taaaa oralardan sevginizle sarıp sarmalayacaksınız biliyorum. Cesaretimi geri kazanmak & yürekli olmak harika birşey! Sanırım insan kendini kaybettikçe daha bir kendini buluyor. Düşüncelerinin ya da hayallerinin yarattığı illüzyonlardan kurtulabiliyor.. ne mutlu bize :)